अब हामी धापासी-टोखा तिर ग्रीनसिटी हस्पिटल नजिकको एउटा ठाडो उकालो चढ्न पुग्यौं । प्रमोद यतै बस्छु भन्थे। साइकाल डोर्याउदै गर्दा फोन गरेको त हामीले क्रस गरि सकेछौँ। बस्तिको भित्र भित्रैबाट हामि मन्डिखाटार तिरको अर्को बिश्रामस्थलसम्म दगुर्यों। सायद यो यात्राको मध्यान्तर थियो। यतैबाट राजेशसंग फोनमा कुरो भएको थियो। उसको अनुमान पनि यस्तै थियो। थकान व्यापक थियो। अब बाटो निकै लामो भए झैं लग्न थाल्यो । साईकल चौरमा राखेर पानी खायौं। चाउचाउ र जुस पनि खाईयो। एकछिन आराम गर्न लागेको उठेर हिड्नै मन लागेन। चकमन्न घाम। पसिना सुकेर नून बनेको। पाखुरा डडेको रंग देखिन्थ्यो। अरुहरु पनि त्यस्तै देखिन्थे । तर अघि बढ्नु नै थियो, रोकिने कुरै थिएन । सामान्यतया हामी लस्करको अघिल्लो पंक्ति तिरै हुन्थ्यौं। शरीर थाके पनि मन चैं रमाएको थियो।
हामी सुकेधारा हुँदै कपनबाट एउटा हल्का उकालो चढेर महांकाल तीनचुलिको बाटो मिसियौ। उतैबाट ह्यात होटल पछाडी भित्रि बाटो (गल्लि-गल्लि) हुँदै थरी-थरी गुम्बाहरु भएको बस्तिहुँदै एकाएक बौध्द स्तुपा भित्र पुग्यौं । मन एकदमै रोमान्चित भयो। हामीले एक फन्को मार्यौ। फोटो खिच्यौं। अनि मूल गेटबाट बाहिर निस्किएर बाटो काटेर अर्कोपट्टिबाट दक्षिण तर्फ हल्का ओरालो झरेर समता स्कुलको प्रांगणमा पस्यौं। हाम्रो लन्च यतै हो। ३६ किमि यात्रा सकियो। अब १४ अझै बाँकी। 
फटाफट कुपन लिएर लाईन बसी एक लन्च पाकेट बोकेर कक्षा ५ को कोठामा पस्यौं। फेरी पनि केरा र अन्डा थियो साथमा जुस, स्यान्डविच। अरुहरु पनि आए। रमाइलो गर्दै खायौं। 'क्या रमाइलो, यो एउतै सर्ट र यात्रामा हिड्दा सबै आफ्नै साथी झैँ लाग्ने' एउटाले भने। 'हो नि सबै चिनेकै आफ्नै लाग्ने' अर्कोले थपे। एकछिन आराम गर्यौं। राजनलाई निकै अफ्ठ्यारो भएको प्रतीत भयो। 'चांडो सक्नु पर्छ, हिडौ' भने। हामी तयार भएर बाहिर आयौ। केहि मान्छे भर्खर भित्र पस्दै रहेछन। राजनको हिंडीहाल्ने मन थियो। मैले सबै संगै जानुको रमाइलो अर्कै हुन्छ भन्दै रोकें। निकै ढिलो हुने छाँट आयो। झन्डै एक घण्टा अल्मलियौं यता। अब कतै बसिंदैन। पाटन दरबार स्क्वायर पुग्नु छ, यात्रा सफलतापुर्बक सम्पन्न गर्न। 
हामी बागमती नदिलाई दायाँ पर्दै किनारै किनार एयरपोर्ट पछाडी पुल तरेर एउटा निकै ठाडो उकालो साइकल डोरयाउदै चढ्यौ। गोठाटार गाउँ तिर एक ठाउं बाटो निकै बिग्रिएको थियो, पुरै हिलाम्य। ट्रकले ध्वस्त पारेको। अलिक तल पुगेर बाटो राम्रो भेटियो। पेप्सीकोला तिर, जडिबुटीसम्म , एयरपोर्ट पछाडि। त्यसैले निकै हुँईक्याईयो साइकल। हामी जडिबुटी चोकको बाटो काटेर नरेफाँटतिर पस्यौं र एकछिनमा बालकुमारी पुलमा निस्कियौ । थकाई चरम बिन्दुमा थियो तर हामी निकै करिब थियौं गन्तव्यको । रिङ्गरोड़मा केहि मीटर अघि बढेर हामी बालकुमारी मन्दिरतिर घुमेर हल्का उकालो छाडेर पाटनका नेवारी बस्ति भित्र पस्यौं। ढुंगा ओच्छ्याएका गल्लि, चोक, आँगनको बाटो हुँदै पाटन सुन्धाराबाट मंगलबजारको बाटो यात्रा बिहान ७.४५ बजे छोडेको पाटन दरबार स्क्वायरमा आएर एक फन्को पुग्यो। 'हुर्रे !!!! यस आई डीड ईट' मन खुसि भयो।
यो साइकल यात्राबाट मैले ८,००० रुपैया पनि संकलन गरें र आयोजकलाई हस्तान्तरण गरें। सहयोग गर्ने सबै को नाम फेसबुकमा राखेको छुँ www.facebook.com/madhav.chaulagain . सबैलाई धन्यबाद।
अब मलाई साइकल सिक्न ढिलो भएकोमा कुनै पछुतो छैन। आवश्यकता परे, संयोग मिले र चाहना भए सबैकुरा सिक्न सकिन्छ, जुनसुकै बेलापनि।
। समाप्त।
